لقاء كارثي

و ابتسم بهدوء لما افتكر نغم وهي واقعه في حضنه من دقايق و ضعفه و هو بيحرك ايده علي خدها وشعرها افتكر الرجفه اللي حس بيها لما النور قطع و مسكت فيه و كان خايف ابوه يشوفوا و يفهم غلط

و قارن مشاعره مع ايه و نغم اكتشف انه عمره ما فرق معاه اي حد يشوف ايه في حضنه او جنبه او ماسكه فيه اكتشف ان عدم خوفه او توتره ملهوش غير معني واحد انه كان نضيف معاها كان شايفها اخته عشان كده عمره ما هاف من نظره حد لانه كان صادق في مشاعره بس للاسف كان بيكذب علي نفسه بمشاعر عمرها مكانت حقيقيه الا في عقله وبس..

لدرجه انه عذر سلامه لما افتكر سبب زعله لما كان بيهزر مع ايه و بيحضنها في النهايه سلامه راجل هو نفسه غار علي نغم لما شافها بتهزر و بتضحك مع مصطفي ونادر و الشباب ..

يمكن سبب الفوقه المتأخره دي كان اللي ليه فضل فيها سلامه مش لانه اتكلم معاه بس لا

لانه صاحبه و قرب منه مش نفر لانه حط فيه ثقه كبيره جايز الثقه اللي سلامه حطها جوه تامر كانت نفس الثقه اللي احمد حطها فيه

احمد لما حط ثقته في تامر كان قاصد يقربوا منها و يحسسه انه راجل ومسؤول عنه اخته الصغيره عشان يحميها بس حطها من غير توجيه او بمعني اصح مكانش مقدر ان تامر ممكن ينساق وراء مشاعر مزيفه و يعيش عليها..

بس سلامه لما حط فيه الثقه دي حطها و هو عارف الموضوع و حطها و هو بيوقف تامر قصاد نفسه بيعرفوا ان اللي عرفتوا ده كله و كلتمك اللي سمعته بينك وبين سلمي مش هيغير موقفي تجاهك ولا هعملها مشكله و لا هفضح الدنيا ولا هكسرك قدام اختك اللي وثقت فيك هي وابوك انا هقف جنبك وانا اخ و صاحب و متأكد ان مشاعرك مش صح و سابه يكتشف بنفسه في الوقت اللي هو كان بيعاني من الغيره بس ثقته في تامر كانت اقوي من غيرته منه و ده اللي فوق تامر و اداه الثقه بجد..

ابتسم تامر بهدوء و خد نفس عميق كان حاسس ان عنده طاقه حب و سعاده لسلامه بالاخص غير عاديه يمكن كان واحشه اكتر من اخواته

لان المشاعر اللي بدا يحس بيها كان سلامه اللي ليه الفضل فيها كان نفسه يشوفوا يهزر يضحك كان عايز يعوضه المعاناه اللي عاشها واتحملها و عايز يحسسه بفرحته ليه زي ما هو تعب معاه كان من حقه يفرح و يشوف سعاده تامر بعينه عشان يرتاح اكتر ..

ابتسم تامر بسعاده و راحه و رجع تاني بعقله مع نغم و رخامته عليها كان محتاج يفهم مشاعره اكتر تجاهها لانه حاسس بتغيير فظيع